ไม่ว่าเราจะไปคุยกะใคร แอบไปคบกับใคร
เราก็รักเธอที่สุด
เอาจริงก่อนหน้านี้เราไม่เคยคิดจะคบกับใครนานๆ
นานแค่ไหนก็ไม่รู้ที่เราคบกัน ก่อนเลิกกัน
เราไม่เคยนับว่าเราคบกันมากี่ปีแล้ว
เพราะคบกี่ปีมันไม่เคยสำคัญ
สิ่งที่สำคัญมันอยู่ที่เรารักกัน
แต่สิ่งที่แย่ที่สุดคือเรารักเธอ
แต่เราก็ทำร้ายเธอ จนเธอเลิกรักเรา
เสียใจมากที่สุดท้ายเธอเหลือแค่ความผูกพัน (อย่างที่เธอบอก)
เธอไม่ได้รักเรา ทุกอย่างมันเหลือแค่ความผูกพัน
มันเหลือแค่อะไรที่เราไม่เคยรู้
เราผิดเอง เรายึดติดกับคำมั่นว่า "มีอะไรก็บอก"
แต่กลายเป็นว่าเราบอกอยู่ฝ่ายเดียว
เธอไม่บอก เราก็ไม่ค่อยสังเกต
เธออาจจะไม่เข้าใจว่าเราโง่เกินไป
คิดถึงอะ อยากกอดเธอ
เราอดทนมา ๑ ปี (ตอนแรกปีครึ่งด้วยซ้ำ)
เพื่อที่จะกลับมากอดเธอ
สุดท้ายต้องเสียน้ำตารายวันหลายเดือนแล้ว
เรารู้ว่า ร้องไห้ไป ก็ไม่ช่วยทำให้เธอกลับมารักเราหรอก
ความสงสารมันจะไม่ช่วยต่อแก้วที่แตกไปหรอก
เราก็ไม่รู้ว่าความรักครั้งใหม่ของเธอจะยาวนานขนาดไหน
เธอกับเค้ารักกัน
อาจจะแต่งงานกันก็ได้
เราเจ็บที่สุดที่ต้องเสียคนรักไป เพราะความเอาแต่ใจของตัวเอง
เราบอกเธอ แต่เธอไม่เคยบอกเรา
ถึงเธอบอกเรา เราก็ทำอะไรไม่ได้
เธอถึงเลือกบอกเราตอนที่มันสายเกินไปแล้ว
เราก็ไม่รู้จะทำยังไงอ่ะ
ตอนเราแอบไปคบกับคนอื่น เธอจับได้ เธอบอกเลิกเรา
ตอนเราเลิกกับคนอื่นเราไปคบกับเธอได้อีก
แต่เราไม่เคยรู้ว่าเธอกับเค้าจะเลิกกันเมื่อไหร่
แล้วเราก็ไม่เคยจะอยากคิดอย่างนี้ อย่างตัวอิจฉาที่เธอชอบว่าเรา
เธออยู่กับเค้าเธอเป็นตัวของตัวเอง
แต่เธออยู่กับเรา เธอไม่มีความสุข เธอต้องตามใจเราไปหมด
เราเสียใจที่ไม่ได้ทำให้เธอมีความสุข และได้เป็นตัวของตัวเองอย่างนี้
เราอยากได้แค่โอกาสที่จะเริ่มต้นใหม่
อยากทำให้เธอมีความสุข
ข้าวของที่เราซื้อให้จากที่นู่น ดูจะเป็นสิ่งที่แสดงว่าเราคิดถึงเธอ
แต่เธออาจจะไม่เคยรับรู้
และถ้ามองอยางคนนอก เธอไม่สามาถซื้อได้ด้วยเงิน แต่ต้องซื้อด้วยใจ
รักนะ รอเธอเสมอ
